neler neler yapıyorsun, bensizken ankara'da?
şarkı sözlei geçiyor içimden, dilime sadece biri takılıyor. gecenin bir yarısı kendimi oyalamak için sürdüğüm ojelerin renginin nar çiçeği olduğunu şimdi farkettim. bir arkadaşın yazısını okudum, tanıdığı kadınlarla ilgili. offfffffffff. hayır yazmayacağım. ne cemal, ne turgut ne de gülten susacağım bu gece.
tanıdığım bir kadın sürekli gitmekten bahsediyor. biliyorum bu gidişi. daha önce gidenler oldu hayatımdan, sessizce gidenler, gidip beni mahvedenler... hiç bir gidişe vaktinde tepki veremedim. dondum kaldım hep. anneanneme tam 6 ay sonra, kurtuluştan kızılaya yürürken, köşedeki hüdaverdi pastanesini geçince, yolun ortasında hıçkıra hıçkıra oturarak vermiştim tepkimi. sonra da aylarca hiç durmadan ağlamıştım. diğer gidiş..... gençti, daha yapacak çok şey vardı ama o bitmesini istemişti. istedi ve tam istediği gibi yaptı her şeyi. ben? kaldım işte öylece.....
şimdi o da gitmekten bahsediyor. biliyorum, ama tepki veremiyorum. çok kırgın yaşadıklarına. cümlelerim bitti, artık kendime bile umut veremezken? o kadar çok yaraya sarıldım ki şimdi dermanım yok hem de en olması gereken zamanda... bekleyemem, bir şey yapmalıyım...... inanmasam da yaşamanın daha güzel günler getireceğine onu bundan vazgeçirmeliyim.... çünkü o bakışı, o sesi tanıyorum... ansızın ve çaresiz olacağım....
.............................................................................................................................................................
...........................................................................................................................................................
............................................................................................................................................................
mart 2013 oldu... o bu baharı göremeyecek. gitti. şimdi kolumdan hiç çıkarmayacağım siyah bir kurdele var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder