benim depresif ruh halim hiç değişmeyecekti ki, ben nereden kapıldım uzanıp dokunduğum dallarda baharlar açacağı sanrısına?
hiç bir doktor bana insanların "gülmek" "istemek" gibi duygularını bir gün gerçekten yaşayacağımı vaat edemezken, kitaplarım benden çok uzaktayken, kafamın içindeki yazarlar ve şairlerle konuşarak yaşarken ben nasıl da sandım "normal" olup taklit yapmayacağımı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder