hayatın tuhaflığı, kaderin oynaklığı hepimiz tarafından malum madem de neden her seferinde pek bir şaşırıyoruz? nedendir bu kaderin elinde oyuncak oluşumuz? sebep balık hafızamız mı yoksa usanmaz, arlanmaz bir umut düşkünü olmamız mı?
sizleri bilemem ama ben bin kere yemin bozan birine dönüştüm. hayatla aramızdaki bir elim sende oyunu. ben ne zaman ondan vazgeçsem, bana önceden çok istediğim bir şeyleri gecikmeyle de olsa veriyor, ben de leyla leyla her seferinde inanıp peşine düşüyorum. biraz izin veriyor, ebe o oluyor, ben sevinç içinde oynarken hooop elim sende deyiveriyor. o kaçarken, ben kovalıyorum, yoruluyorum, tıkanıyorum, vazgeçiyorum tam oyunu bırakacakken yeniden başlıyoruz.
bu sefer izin vermeyeceğim, desem de kendimden korkmaktayım dostlar!
şimdi hemen bir yapılacak listesi hazırlayacağım. bitirilecekler listesi yapacağım. hedefler koyacağım. dünyalık şeylerin peşi sıra koşarken hayat onun için uğraştığımı sanıyor...varsın öyle sansın da beni benden almasın!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder